| |
 |
16 july om 13:30 |
| |
Judo Club ‘ Mudansha ’
Dat ik un freeslek druk en beweeglek mantsje was, dy’t un soad enerzjy had, sal foar oans moeke sondermear un reden weest hewwe mij as jonkje naar de Judo Club ‘ Mudansha ’ te sturen. Ut is halverwege de jaren ’60 as ik in ut Advendo-gebou an de Kòrte Vreugde myn earste judolessen fan Sip van der Veen en strater Mulder les krij. Oulopen week moest ik inenen twee kear wear an myn aktieve judo-perioade denke. De earste kear toen ik Mulder lopen sach op de dinsdachmerk op ut Groatsaan. Ik groët de man nòch immer met groat respekt, omdat ik goeie herinneringen an hem bewaar. Hij was/is un poerbêste kearel en su sterk as un dyk. Sip van der Veen, ik kwam um later in de Hommerts wear teugen in de hoedannechheid as dòrphúsbehearder, leeft nyt mear.
De tweede kear in kòrte tiid dat ik an ut judo denke moest was ut wearsien fan Sjoedin Sho. Se liep bij Lekker Sneek om en ik sach har en herkende har ok futdaleks. Sij was de dochter fan Sinees Restaurant-eigenaar Sing King Ling: ‘ Pa Sjo ’. Nee, Sjoedin knikte nyt naar mij, ik trouwens ok nyt naar har. Nòch altyd like onberykber as 45 jaar leden. At we tidens de judoles an ut ouwehoeren waren, mochten we even un pòtsje met Sip van der Veen fechte. Dan wúden je de earste weken dêrna wel om lyk! Ik kan mij nòch goëd herinnere dat Sjoedin ok met ‘ menear Van der Veen ’ op’e mat moest. Se deed toen har armen omhooch en har judojaske flooch su over har skouders. Wij as jonkjes wisten nyt hoe’t we ut hadden. Wat un moai útsicht! Fòlgens mij weet Sjoedin der niks mear fan, un nytssêgende gebeurtenis. Apart dat ik dat foarfal mij nòch as de dach fan gister herinnere kan.
Ik haalde de blauwe baan en ging toen foar brún. Dat is um nyt mear wurden, omdat ik feul mear nocht an foetballen bij O.N.S. kreech. Ik hew nòch un antal judo-medailles lêgen dy't ik tòch wel un bitsje koester. Ferder is ut noait wat wurden, nee met foetballen ok nyt écht. Mar dêrover later mar wear us.
 |
| |
